Totaal aantal pageviews

zondag 28 juni 2015

Eigen tijd...

Het is inmiddels mei geweest
dat eigende ik mij toe
en juni is niet bezittelijk
en dus van niemand
Maar nog twee dagen
dan is het juli
maar dezen weten er niet van...
Dat die eenendertig dagen
ook ècht van jullie kunnen worden

Gaat u toch zitten!


Poot vier stokken
stevig in de grond
Plaats daar een zitvlak op
Loodrecht of
ietsje achterover
komt het steuntje in de rug
Om het hinken
op twee gedachten
te voorkomen
verdient het aandacht
om voor enig gerief te zorgen:
een kussen op de zetel   
en één
op beider wangen

woensdag 24 juni 2015

Duister licht

De maan schijnt
vanaf nu
op mijn kamer
Achter het gordijn
brandt altijd licht
Ik ben vertrokken
heb het bewust
niet uitgedaan
terwijl ik
vertrekken moest
... te vroeg

I.M. Thé Lau

Samen zwijgen voor goud...

Samen
veelzeggend
zonder te spreken
een blik waardig is
en een half woord genoeg
Onbetaalbare momenten
vaak vergeten worden 
Hun waardering vinden
als herinnering

dinsdag 23 juni 2015

Aanleg...

Door te reiken
naar opzij
of naar boven
word ik 
ooit wel eens 
gegrepen door
een ander stukje
dat past
Ik heb gelukkig
één gladde kant...
Die ligt vast

maandag 22 juni 2015

Studieuur...

Voorovergebogen zat zij met haar neus in het studieboek.
Haar wijsvinger volgde de woorden die zij las. Haar mooie
blauwe ogen bewogen mee. Het meisje hoopte dat de
lesstof zou blijven hangen. Net als de woorden op
hun plek bleven in het boek. Stilaan begreep ze
wat er stond en dat het tijd werd om het boek te sluiten,
evenals haar ogen. De nachtrust moest zij vinden gaan
in de slaap op het kussen. Daarom stond ze op en liep 
met de klok mee om de tafel. De wijzers draaiden verder, 
terwijl de jonge dame liggen ging. De klok bleef staan 
waar hij stond en sloeg twaalf keer. 
"Over vijf minuten is het morgen" zo vertelde
zij zichzelf. De klok liep óók op alles vooruit!

zondag 21 juni 2015

Gelach na gelag..?

BAR staat er in vergane letters op de deur,
welke slechts opvalt omdat ze van hout is
in een stenen muur. Grauw en duister is
de steeg waarin het zich bevindt. Zonlicht
komt er nimmer en na zonsondergang
knippert een lantaarnpaal aan het begin
van diezelfde steeg af en toe een drupje
licht naar binnen, zodat je in je eigen
schaduw de deurkruk nog op de tast
kunt vinden.
Binnen in de bar is alles van hout.
De toog, de vloer, de tafels en stoelen
die in een wirwar verspreid staan.
Maar ook het hoofd van de laveloze man
op de barkruk.
Het enige wat licht schijnt te geven
is de drank in het glas. Donkergeel bier
met een schuimkraag van twee vingers.
De tapkraan van gebogen chroom glimt
en de drinker in kwestie, die zijn roes
lijkt uit te slapen kijkt dof uit de ogen.
“Zorgen en verdriet verdrink je niet”
dat klopt. Net als zijn hoofd.
Morgen is dat over, rest slechts een
blauwe plek boven gefronste
wenkbrauwen.
Kop gestoten, twee maal trouwens
tegen een steen!