Totaal aantal pageviews

donderdag 23 oktober 2014

Wandelregels...

De pen stapt
met natte voeten
over rechte regels
Laat sporen na
op witte vloer
De route 
niet vooraf bepaalt
koerst in eigen wereld
Tot de punt
of het slotwoord

Handbereik

Met uitgestrekte armen
de handen volledig open
kan ik veel niet raken
laat staan pakken
Anderen gaan er 
gedachteloos aan voorbij
en zo blijft er toch
genoeg om naar uit te zien
Misschien groei ik nog
of rolt het in de wind
naar mij toe

Mijn plafond heeft sterren...

Ik trek de bloemen 
van het veld
geurloos over me heen
Leg mijn hoofd
te rusten in prikkelarm gras 
De matras is zacht als weiland
en het zoemt naar bijtjes
Honingzoete dromen

Erfbaar verleden

Tussen haastige momenten
tel ik langdurige gedachten van voorbij
Herinneringen van dagen terug
duren schijnbaar langer
dan de alledaagse belevenissen van het heden
Achteraf is langdradigheid
weer heel bijzonder
omdat je er toen nog was
of ik iets deed
dat niet nagelaten kon worden
Toch is onze nalatenschap
het samenzijn van toen

Ware aard...

Zij veegt wat tranen
met een doekje
en stopt het
in haar tas
en staat op
Ze volgt de medereizigers
de trein in
Met de rug
naar het reisdoel
en de tas op schoot
koerst ze richting Aankomst
halverwege
ruikt ze aan de bloem
die uit haar tas groeit
Tussenstation
blijven waar je bent
Nog niet
de juiste bestemming

Maakbaar leven..?

In de krassen
op het tafelblad
lees ik de kinderen
Jeugdige jaren
blokken stapelen
of vastklikken
met een rood dak
Een dobbelsteen
toch verloren
Raad toch
wat jij ziet
Wat sporen klei
in kleine voegen
kan ik daar
een mensenleven
van boetseren?

Digitaal of papier?

Knisperend blad
een marge waarop
iets snel geschreven
Scheurend vel
Vingers die bewegen
de boodschap wegschuiven
Weg of toch weer terg
Doe mij maar
arbeid voor een krantenjongen
Een lekke band
door fietstas vol nieuws!